روغن گل محمدی که از خیساندن گلبرگ‌های گل محمدی در روغن کنجد به دست می‌آید از دیدگاه طب سنتی تقویت کننده معده و مانع ریزش مواد غیرطبیعی به آن است. همچنین باعث ترمیم زخم‌های گوارشی و دفع مواد زائد از دستگاه گوارش می‌شود.

این روغن حاوی ترکیبات فرار (اسانس) و ترکیبات فنولیک گل محمدی است. مطالعات جدید نشان داده‌اند که گلبرگ‌های گل محمدی به خاطر دو دسته از ترکیبات، دارای اثرات آنتی‌اکسیدانی است. همچنین در یک مطالعه حیوانی مشخص شده است که ترکیبات فنولیک موجود در عصاره هیدروالکلی گلبرگ‌های گل‌محمدی دارای اثرات ضد التهاب است. در مطالعه دیگری که بر ایلئوم موش صحرایی انجام شد، مشخص شد اسانس گل‌محمدی و مخصوصاً دو ترکیب شاخص آن، ژرانیول و سیترونلول، با کاهش حرکات روده مسئول اثرات ضد اسپاسم گیاه هستند. یک مطالعه حیوانی دیگر که اثر یک داروی چندگیاهی متشکل از گل محمدی و برخی گیاهان دیگر را بر ریفلاکس متعاقب جراحی بررسی می‌کرد نشان داد که مصرف این ترکیب سبب کاهش اندیس ضایعه شده و از گسترش آن جلوگیری می‌کند.

در فاز مطالعات انسانی، در یک مطالعه مقدماتی در قالب Case-series study مشخص شد که تجویز همزمان روغن گل محمدی با امپرازول می تواند سبب بهبود اثر امپرازول گردد.