واژینوز باکتریال (Bacterial vaginosis)؛ یک عفونت پلی میکروبیال است که در آن باکتری های بیهوازی رشد بیش از حد داشته و جایگزین لاکتوباسیل های طبیعی تولید کننده هیدروژن پراکسید میشوند در نتیجه ترشحات واژینال رقیق، یکنواخت، خاکستری و بدبو بوجود می آید. در فلور نرمال واژن، باکتری های بیهوازی کمتر از 1 درصد است در حالی که در خانم های مبتلا به واژینوز باکتریایی؛ بیهوازی ها و گاردنرلا واژینالیس و مایکوپلاسما هومینیس 100 تا 1000 برابر بیشتر از حالت نرمال است و لاکتوباسیل ها معمولاً وجود ندارند که در این حالت استقرار مجدد فلور نرمال واژن مشکل و عود واژینوز باکتریایی شایع است. استشمام بوی ماهی از ترشحات ( تست whiff- amine مثبت) و  pH بیشتر از 5/4 واژن و مشاهده سلول های کلیدی
(Clue cells) در  زیر میکروسکوپ ( بیش از 20 درصد)  از خصوصیات آن است. به این نوع عفونت واژن؛ واژینیت غیراختصاصی یا واژینیت گاردنرلا واژینالیس هم گفته میشود و شایعترین علت ترشحات واژن در زنان سن باروری است. گاردنرلا واژینالیس در 40 تا 50 درصد ترشحات واژن وجود دارد و ممکن است در ایجاد بیوفیلم اپی تلیال اهمیت داشته باشد. 50 تا 75 درصد بیماران بیعلامت هستند.  زنان مبتلا به واژینوز باکتریال در خطر افزایش ابتلا به سایر بیماری های منتقله از راه جنسی (STDs) مانند HIV، نایسریا گونوره ، کلامیدیا تراکوماتیس و HSV-2 قرار دارند. واژینوز باکتریال ممکن است به ایجاد عفونت HPV کمک کند همچنین با بیماری التهابی لگن (PID) و عوارض بعد از جراحی ژنیکولوژیک همراه است. واژینوز باکتریال ممکن است با تولد نوزاد کم وزن، پاره شده زودهنگام پرده ها (PROM) و نارسی همراه باشد. واژینوز باکتریال ممکن است در 30 درصد افراد طی 3 ماه اول پس از درمان عود کند. مترونیدازول که برای درمان این بیماری مورد استفاده قرار می گیرد با عوارضی مانند تهوع ، ایجاد طعم فلزی در دهان، نوروپاتی محیطی و عفونت کاندیدا همراه است.

استفاده از فیتوتراپی در عفونت های واژن سابقه طولانی دارد. برای درمان عفونت های واژن از مرزنجوش (1) و بادرنجبویه استفاده شده است.