۱. آویشن:

کمیسیون E مصرف آویشن برای درمان سرفه و برونشیت را تایید کرده است. در مورد تیمول و کارواکرول طیف وسیعی از تأثیر در برابر باکتری‌های دخیل در عفونت‌های دستگاه تنفس فوقانی مشاهده شده است. اعتقاد بر این است که تیمول و کارواکرول با ایجاد کمپلکس با پروتئین‌های غشاء باکتری فعالیت ضدباکتری خود را اعمال می‌کنند. همچنین یک اثر سینرژیستی برای ترکیب تیمول و کارواکرول مشخص شده است. علاوه بر این دوزهای کافی از تیمول و کارواکرول، دارای اثر شل‌کنندگی نای هستند. کارآزمایی‌های مختلف تاثیر آویشن بر روی سرفه‌های خلط‌‌دار (productive cough) را تأیید کرده است. در یک مطالعه دو سو بی‌خبر تصادفی،۶۰ بیمار مبتلا به سرفه خلط دار شربت آویشن یا برم هگزین را برای یک دوره ۵ روزه دریافت کردند. براساس گزارش برطرف شدن نشانه‌های بیماری توسط خود بیمار، تفاوت قابل توجهی بین دوگروه مشاهده نشد و هر دو گروه منفعت یکسانی از مصرف دارو بردند. پیشرفت قابل توجه غیرآماری در میزان بهبودی افراد غیر سیگاری در مقایسه با افراد سیگاری در هر دو گروه مشاهده شد.

در بررسی اثر آنتی باکتریال اسانس آویشن شیرازی در برابر سویه های استاندارد استافیلوکوک طلایی، اشرشیا کلی، استرپتوکوک پیوژن، استرپتوکوک پنومونیه، پروتئوس میرابیلیس و باسیلوس سرئوس؛ مشخص شده که این اسانس اثرات آنتی باکتریال خوبی در برابر میکروارگانیزم های مذکور دارد. مقدار MIC از۰.۳۹ mg/mL تا۱.۵۶ mg/ml گزارش شد و استافیلوکوک طلایی حساس‌تر از سایر باکتری های مورد بررسی بود (۰.۳۹ mg/mL). استرپتوکوک پیوژن (۱.۵۶ mg/mL) و پروتئوس میرابیلیس (۱.۵۶ mg/mL) مقاومترین باکتری‌ها بودند. در مورد استرپتوکوک پنومونیه، اشرشیا کلی و باسیلوس سرئوس، MIC مشابهی برابر با ۰.۷۸ mg/mL مشخص شد.